Жедигер Саалаев: Табышмагын бул жашоонун чечсем деп, Мен ырлардан чыгарамын өчүмдү

Ырларыма Чыккыла, ырларым атылып, Мага окшоп камалбай туюкка! Мага окшоп жаманды жашырып, Буюкпа, буюкпа, буюкпа!   Каякта чындык деп, чындык деп, Сен дагы жаныңды кыйнагын! Турганда турмуштан ыдык жеп, Күлсөм күл, ыйласам ыйлагын!   Жан биргем, жан боорум – ырларым, Жана да дагы бир кайталайм: Жан билбес ыймандай сырларым Жапжалгыз бир сага айталам.   Жан билбес ыймандай сырларым Жаханга сен менен айталам!   Сөз Мен – сенин мекениңмин, коргоп калгын! Мелжеген жерге тийип орноп калгын! Мээримсиз пенделердин жүрөктөрүн Эритип, пейилдерин оңдоп салгын!   Сен менен бечара жан кайрат кылып, Сен толугу менен…..

Сагын Акматбекова: Кандайсың деп бир серпилип койбодуң. Бул жарыкта барсыңбы, же жоксуңбу?

****** Жүгү көктө. Жатат жерде жатканы. Жаздык. Шырдак. Сөз токтолот ортолоп. Үйдө үй ээси. Тышта шуулдайт бактары. Баары толук. Бир сүйүүнүн орду жок.   Жаш жүрөгү жалындаппы, өчүппү? Жараларын сыйрыды экен ким дагы? Бурулбастан такыр, такыр кетиптир Бул тарапка мен келбеген жылдары.   … Кеттим мен да. Короочу иттер абалайт. Түн коюулайт. Шыбыргактап жамгыр жаайт. “Кайт арткалайт” – арасынан тааныш үн. Кеттим, кеттим! Кайрылганым жарабайт.   Үч жети жыл Бүгүн конок келет бизге, тур, кызым, Чаңды сүрүп, үйдү жыйнап коёлу. Тасмалга жай тамак – аштын түрдүүсүн Канча адамбы? Калтыр төрдөн толугу менен…..

Турар Кожомбердиев: Эмнегедир от бир буюм сезилчү, апакемдин колдорунан жаралган

Энем жана от Мейли кышта, бурганактын шаңында, мейли күздө, мейли жаздын таңында, коломтону элестетсем энекем, күйпөлөктөп отургансыйт жанында.   Куурай терип, тезек терип жакканы, камданчубуз казанга нан жапканы. Эмнегедир от биздики дечүмүн – апамдардын өздөрү ойлоп тапканы.   Казан шуулдап, түбү көөлүү карарган, от күчөөчү коломтого таралган. Эмнегедир от бир буюм сезилчү, апакемдин колдорунан жаралган.   Эстен кетпейт өткөндөрдүн элеси, малчылардын күнгө күйгөн денеси… А мен отту бир туугандай сезчүмүн – апам болчу анын дагы энеси.   Тиштеримде карсылдап тоо ышкыны, атам мага мингизчү көк быштыны. Тентек кылсам дүңкүлдөтчү жонумду, толугу менен…..

Айзат Кудайберди кызы: Кан көчөдө басып жүрөм, аралап жалбырактын өлүп жаткан денесин…

Кудайберди кызы Айзат Ош облусунун Араван районуна караштуу Кичик-Алай айылында 2003-жылы жарык дүйнөгө келген. Учурда Т.Осмонов атындагы №25-орто мектебинин 10-классынын окуучусу. ******** 17 жыл жашап койгон өмүрдө, Болду да эки нерсе: Ыр жаздым, Адам сүйдүм. Ыр жаздым, Адам сүйдүм. Менин эч ким жолумду тосо алган жок, Мага эч ким каршылык кыла алган жок. Эч кимге баш ийбедим, Кечирим сурабадым. Сүйгөндөр сүйүлбөдү. Мени эч ким унутпады, А бирок унутулду Дүйнө мага…   Тилектер миң өзгөрдү, Мен да өзгөрдүм. Бутум салсам деңиз суусуна, көк асманга сүрөт тартсам, Алаканым ысыса кумдун табынан, көпөлөктөй толугу менен…..

Жыпаркүл Исабаева: Азабым тартып жүрүп өтөт элең, Бактылуу кылдым сени сүйбөй коюп!

Бактылуу кылдым сени… Балбылдап күлүп атсаң Күндөй болуп, Түнөрүп турдум эле Түндөй болуп! Азабым тартып жүрүп өтөт элең, Бактылуу кылдым сени сүйбөй коюп!.. Жарыгың төгүп турсаң Жаздай болуп, Жаныңда турдум муздак таштай болуп. Жалынсыз түтөп жүрүп өтөт элең, Жакшы эле кылдың мага жакпай коюп… Мээримиң төгүп турсаң жароокерим, Мерез бир менменсиген жан экемин. Мезгилдин канатында далдаланып, Көрмөксөн болдум сенин бар экениң… Балбылдап күлүп атсаң Күндөй болуп, Түнөрүп турдум эле Түндөй болуп! Азабым тартып жүрүп өтөт элең, Бактылуу кылдым сени сүйбөй коюп!.. Атаке Атаке, баары эсимде… Бала чагым, Эсимде – жытың, толугу менен…..

Замир Орозбай уулу: Тоолор көзгө виртуалсыз монитор, мен төрөлүп бу жарыкты көргөндөн.

****** Оо бул аалам! Сырдуусуң да түрдүүсүң, ордоңду бу кай улуу күч башкарат? Бир жериңде ыйлап чыкса булактар, Бир жериңде бийлеп өсөт бак-дарак.   Өйдөсүнбөйт! Данек өсүп-өнгөндөн, мелүүн желге жалбырагы термелген. Тоолор көзгө виртуалсыз монитор, мен төрөлүп бу жарыкты көргөндөн.   Канча жандар бул ааламга келишти, Каалашынча шапар тээп, жеп ичти. Көзөп алат белек балким-топчудай, жалпак болуп жаралганда жер үстү.   Жердин үстү жашыл майсаң жайкалган, согушуудан соолуганы байкалган. Тынчтыкты сүйөт билсең көлчүктөр, кыпындай бир нерсе түшсө чайпалган.   Менменсинип дүйнөнүн бир четинде, моюн бербей Кудай кылган чечимге. Молекула сыяктанат толугу менен…..

Керимбек Кадыракунов: Алыс, алыс, алыс жакта айыл бар, Шаңын эстеп тынчым кетер жайым бар.

****** Кирпигимди көтөргүчө үңүлүп, Көздөн кайым тоону көздөй жүгүрүп. Адаштырып кетти ээрчитпей келген жаз, Жашыл көктөм жатып калды түңүлүп.   Жаз жыттанган жашыл көктөм жел өпкөн, үмүт үзбөйт жазым кайра келеттен. Жооп күтүп жол тосууга барчудай, Жоогазындар жайнайт сары желекчен.   Билбейм канча өттү ортодо аралык, Барган сайын муздак желге таранып. Жайда жашыл дан байлаган карагат, Жол кароодон кетти көзү карарып.   Ойлор келет кээде мага чаржайыт, Маңыроодой маани берсем барбы айып. Жашыл көктөм күздөн эмес, а балким, Жазды күтүп кетет белем саргайып.   Сагындырсын, мейли сапар узасын, Ынагынын ырбаттырып толугу менен…..

Эсентур Кылычев: Мен барам Кызыл атка камчы шыбап, Тоолордо, кыпкызыл аскаларда.

* * * Көпкөк көлдөн терең, Талаалардан деңиздей мелмилдеген, Жерлерден мен көрбөгөн, мен билбеген, Сулуулардын көздөрүнөн, Алтын күздөн, Дайралардан таш агызып күргүштөгөн, Карылардын насыят сөздөрүнөн… Шамдардай бой керишкен кайыңдардан, Балпайта жаап салган калың кардан, Кыздардын күлкүсүнөн, Алтындай адамдардан айылдагы… …таап алдым ырларды ушул.   * * * Булуттар деңиздеги кемелердей, Бийикте удургушуп көчүп жүрөт. Ойноок шамал аймалап бети-колду, Кыздардын көйнөктөрүн дирилдетет. Кайыңдар, жүздөрү аппак ак кайыңдар, Кызганып сүйүүлөрүн жоготчудай, Боз улан, сен арыраак кетчи дешет.   Мен жүрөм махабат жоготуп, Бийиктен булутча көрө албайм. Шамалча өбө албайм, өбө  албайм. Кайыңча толугу менен…..

Рамис Рыскулов: Күнү кечке көчө кезем Ыр издеп. Көчө ритм көңүлүмдү көтөрөт.

Рамис Рыскулов … Генийлер алкаштардан сабак алат. Ошон үчүн турмуш жыттуу чыгармалары. Чегирткедей чекилдейт. Кандай күндү алар баштан кечирбейт… Бул Рамис Рыскуловдун “Генийлер” деген поэмасынан үзүндү. Рамис агайды калемдештери “Ыр аке” деп коюшат. Айткандай эле турган турпаты, сүйлөгөнү, басканы – кудум эле өзүнүн ырындай. Жашоосу да ыр, сүйлөгөнү, ойлогону да ыр. Ыракеге дарак да, көчө да, адамдар да ыр болуп көрүнүшөт. Ал турмак сүйлөшүп аткан адамын да ырларындай кабылдап, ырларына жасаган мамилени жасайт. Ырына бир калп кошо албаган сыяктуу жашоодо да жасалмасыз, төгүлүп – чачылып жүрөт. Ырларынын саптарына окшоп, Ыраке толугу менен…..

Нуралы Капаров: Жакшынын жакшы жагын жазып жатып, жакшынын жаман жагын унутпайын

ЖИБЕК АЯЛ Кыш эле кычыраган, бороон эле. Күз эле күтүрөгөн, шамал эле. Оо ал бир орой эле, орой эле, оо анда көптөр чыны чабал эле. Жалтанып койгон эмес бычагыңан, мылтыктан, чокморуңан, ушагыңан. Туткунун жеңип далай көр турмуштун, кебелбей чыккан азап тузагынан. Төкмөнү төкчү кээде нөшөрлөтүп, кара сөз жазчу кээде өчөңдөтүп, бир чыгаан болот эле бул ойронуң талантты бербегенде кечеңдетип. Ырдаса ыры мукам үнү булбул, иштесе оозу дудук, жаны дулдул. Ичкенде булбул да жок, дулдул да жок, бука баш айбан болуп калчу кургур. Кубалап же бир куулуп көргөн эмес, жеңилген же толугу менен…..