Смар Шимеев: Жакшылардын кендири эрте кесилет, Аз өмүрдү саз жашашып сүрүшүп

Мен ичкен булак Шылдырап күмүш булак суусу кандай, Кочуштап, жата калып далай ичтим. Ичкенде ширелериң таттуу балдай, Кечиргин кээде ойноп сени кечтим.   Айыгам ооруп калып ичсем сени, Дарысың, ажалымдан алып калар. Өзгөчө касиетиң, билбейм деги, Кымбатсың жүрөгүмдөн артык баалар.   Жүрөктөн кан түгөнүп, көзүм жумсам, Булагым кан ордуна сенин сууң бар. Алсырап элсиз ысык чөлдө калсам, Эстесем, канат бүтөт, сага барар.   Башканын көз артканын ыраа көрбөйм, Мендиксиң, киндигиң бир, сени ардактайм, Көк тулаң – килемиңди тебелетпейм, Бөлөктүн изи түшсө, казып таштайм…   Сайрандап жээгиңди мен көп бойлодум, Жүрөккө толугу менен…..

Эсенгул Ибраев: Сатиралар

Табытым тартпайт Иш дегенде үшүп жүрөгүм, Ишенсеңер катуу жүдөдүм. Тамактан башкага табытым тартпай, Оорукчан болуп жүрөмүн.   Эл жүрөт Кыйла жыл бою жанды үрөп, Кыйналды байкуш Баргыбек. Эл жүрөт: –Бизде ушундай, Жазуучу киши барбы? – Деп.   Чолом жок –Мезгил күлүк, Ырас да. Сабыр этчи бир азга. Маке, баягы уулуңуз Быйыл кайсы класста?   -деп сураса, Макебиз Жооп берет олоңдоп: –Иш деп жүрүп ошону Суроого түк чолом жок.   Уйкусунан айрылды Чылым сурап «кичилеп», Тыйын санап битиреп, Шилекейин ээмп жүрүп, Дүйнө жыйды титиреп. Узатты көп ай-жылды Улактарын тай кылды. Шоруң толугу менен…..

Самаган Молдояров: Башкалардын энчисине көз артпай, Мага таандык болгондорду коё бербейм

Уктап жатсаң керек Жарык өчүп ак жүзүңдөн нур тамып, Шок эриниң бир аз гана тынч алып, Шириндигиң наристедей уктасаң, Наздуу жанды көрбөгөнмүн мынчалык. Уктап жатсаң керек Назик колуң жууркан көздөй тартылуу, А үстүңдө мамык кебез артылуу, Сен уктасаң жыттап алып чачыңды, Жаздыгың да түбөлүккө бактылуу. Уктап жатсаң керек Периштенин канатында кагылып, Кундуз чачың жаздык толо жайылып, Бейпил түндө жалгыз өзүң уктайсын, Бакырайган көзүң кирпик жамынып. Уктап жатсаң керек Турган өңдүү уячаңда күн күлүп, Дем алганың эркелигиң билдирип. Токтобосун жүрөгүңдүн кагышы, Дайымкыдай бир адамды сүйдүрүп. Укта, эркем, ты-ы-ынч гана, А мен толугу менен…..

Акын Атахан Кожогуловдун поэзия кечеси өттү

Белгилүү акын, журналист, КРнын маданиятына эмгек сиңирген ишмер, Кыргыз Республикасынын Улуттук жазуучулар союзунун мүчөсү Атахан Кожогуловдун “Шамал кайып” аттуу ырлар жыйнагы жарык көрдү. Бүгүн, аталган китептин бет ачары Таштан Эрматов атындагы Бишкек педагогикалык музыкалык колледжинин салтанаттуу жыйындар залында өтүп, кечеге жазуучулар союзунун төрагасы Н.Калыбеков, КРнын эл акыны А.Рыскулов, К.Көкүлов, Б.Шамшиев, Б.Салгамани ж.б акын – жазуучулар, адабиятчылар, студенттер катышты. Кечеде Таштан Эрматов атындагы Бишкек педагогикалык музыкалык колледжинин студенттери А.Кожогуловдун калемине таандык ырларын сахналаштырып окуп беришсе, жаш акындар автордун котормолорун окуп беришти. Кеченин аягында поэзия сүйүүчүлөр А.Кожогуловдон дагы ыр окуп берүүсүн суранышып, толугу менен…..

Маметибраим Жаныбеков: Төгүлгөн кирпиктериң, жылмышып жамалыман, Оролуп бүт денеме, куланат таманыма

Акын жана котормочу Маметибраим Жаныбеков 1963-жылы Кара-Кулжа районуна караштуу Кызыл-Жар айылында жарык дүйнөгө келген. 1996-жылдан бери Кыргыз Республикасынын Улуттук жазуучулар союзунун мүчөсү. “Мезгил, мекен, апам жана мен”, “Тамчыдагы күн”, “Тагдыр тандыры” аталышындагы поэтикалык китептердин, “Оомат” аттуу даректүү баяндын автору. М.Жаныбеков Бабурдун рубаилерин, Ал-Хорезмдин “Махабат-намесин”, Ахмед Яссавинин “хикметтерин” кыргыз тилине которуп, окурмандарга тартуулаган. Жүрөктөр Ар пенденин көөдөнүн тээп, туйлап жаткан жүрөктөр, Ыйман, мээрим, ак сүйүүгө кең бурчуңдан түнөк бер?! Менменсинген текеберди тизгин кагып жоошутуп, Колдон келсе так секиртпей Ак жолуна сүрөп көр? Ар пенденин көөдөнүн тээп, туйлап жаткан жүрөктөр.   Тирүүлүктө толугу менен…..

Жолдошбек Зарлыкбеков: Буккан сайын бугум буура, жолум муз, Бул сүйүүнү бүтөм качан бүт ырдап?

Аваз Жолуккан барбы, кезигет кайдан, бир курак өттү билинбей, жалбырак ылдый жылтырап тамган тамчынын тунук үнүндөй. Кезиккен барбы, жолугат кайдан, бир курак калды көрүнбөй, өткүндөн кийин жаңырып калган жайлоонун жашыл өңүндөй. Жолугат кайдан, кезиккен барбы, жамынып жатып ай нурун, алыста калган жылдардын шаңын, ырлардын козгоп кайрыгын… Сары Асман аздап кочкул түскө боёлуп, чөккөн күүгүм чирик барик жыттанат. Кечээгимдей бүгүн дагы ой ооруп, кечээгимден бүгүн үмүт кыскараак. Жол тозоңу, жолоочунун көктүгү, шагы сынган сагынычтын арааны басаңдады, улам жылдар эскирип, азаңдады улам эргүү шамалы. Эсиңдеби? Себептерге эбептер кайчы түшкөн күзгү кечте ушундай, толугу менен…..

Байдылда Сарногоев: Жүрөктө жүрөт эскирбей, Сүйөмүн деген бир сөзүң

Булакка Алдастап бат, бат дем алып, Арыкка боюн ургулап. Аманбы? – курбум дегендей, Агасың, булак шылдырап.   Билерсиң бала кезимде Көп жолу сени бойлогом. Убара кылып шарыңды Тегирмен салып ойногом.   Калкыткам көлчүк жериңе, Кайыкты жасап кагаздан, Көйнөктү чечип жалбызга Кирингем ысып баратсам.   Ойногун! – дейсиң эми да, Кайрадан бала болбосмун. Жээгиңди бойлоп мен чылап, Бөбөктөрүм ойношсун.   Кайсы сенин терезең Атын билем сен жашаган көчөнүн, Бирок, билбейм үйүң кайда экенин. Биргелешип кирмек элем киного, Бүгүн сени кайдан табар экемин?   Үй номериң сегизби же сексенби? Көчө бойлоп көрүп толугу менен…..

Омор Султанов: Сага эми кезиксе экен мендей бирөө, Болбосо менден жакшы, менден эстүү

Кыйылып турам Жылкы айдап үрөң-бараңдан Жылганы бойлой бастырсам, Жайлоонун салкын абасы Эркелей согуп астыртан, Көңүлгө сиңген гүл жыты ай, Көркөмү менен мас кылган.   «Ашуу-Төр» менен «Чолок-Төр», Эңседим сени сагынып. Жадырап өскөн гүлдөрүң Жакама үзүп тагынып, Абаным созсом бөлүшчү Аскаңдан чыккан жаңырык.   Тоодогу өткөн балалык Тобулгу чикит чабышып, Бир күндө он жол урушсак, Он жолу кайра табышып, Куушуп оюн салчу элек Кулундар менен жарышып.   Ушинтип жүрчү күндөрүм Бүлбүлдөп узап баратат. Кыйылып турам кош дебей, Кымбаттуу курбум, бала чак, Мен тойбос бала кезимди Мезгилим колдон талашат.   Ак кууну толугу менен…..

Махабат Касейинова: Ымандай сыр бул мендеги, келиңиз – Ыр окушуп кайталычы жѳн гана

***** Алган өңдүү бакыт мени туткундап, Аяп жашайм өзүмдү анда кысылган. …Келди-кетти тагдыр болду демекмин, Кербен өңдүү өтүп кетсе тушумдан…   Бирде аяп, бирде өзүн жек көрүп, Ар кыл ойго батат кимдер менчелик? Башыңды ийип жашоо турмуш каарына, Коркоктук же боштук, балким пенделик…   Бактысы үчүн жарым менен балдардын, Бар күчүмдү жумшаганым туурадыр. Багы ачылбай ыйлап кетээр көп болсо, Бала күндөн көөдөнүмө сыйган ыр.   Мекенге Мекен-эне, мен түшүнбөй баркыңды, Мекен-ата, айта берип дартымды. Сурабапмын сендеги абал кандайын, Сурабапмын бүтүнүңдү, жартыңды…   Миңи келди миң бир түрлүү сүйлөдү, Бирок сага толугу менен…..

Фатима Абдалова: Ыр деген – бул Өмүрдүн айнегинен, Чагылып турду дүйнө ар жеринен…

КР Маданиятына эмгек сиңирген ишмер, Алыкул Осмонов, Жолон Мамытов атындагы адабий сыйлыктардын жана ТүркСОЙ эл аралык уюмунун Абай атындагы сыйлыгынын лауреаты акын Фатима Абдалованын “Улуу Тоолор” басмасынан “Ыр деген – бул Өмүрдүн майрамында” жана “Мен апамды көйнөгүнөн тааныгам” аттуу жаңы китептери куйрук улаш жарык көрүүнүн алдында турат. “Ыр деген – бул Өмүрдүн майрамында” аттуу китебинде да акындын жалпы поэзиясында башкы тема болуп келаткан – Адамдын – адилеттүүлүк, мээримдүүлүк, ыймандуулук, кайрымдуулук сапаттарына басым жасалат. Ошол асыл сапаттары менен гана Адам – “Адам” атына, адамдык акыл-эске, интеллектке татыктуу болуп, бул дүйнө-өмүрдүн не толугу менен…..